Diana Schoorl met haar presentatie over armoede hulpverlening in verleden en heden

Armoede en ervaringsdeskundigen IrisZorg

Armoede is het thema van deze dag voor de vakgroep ervaringsdeskundige van IrisZorg. Vandaag is de samenstelling van de groep anders maar desalniettemin een groep met veel in- en output . Deze dag kon ik helaas niet de hele dag aanwezig zijn. Makkelijker was om helemaal niet te gaan maar toch ben ik gegaan. Hiervan heb ik wederom geen spijt. De reden dat ik toch gegaan ben, is omdat deze dagen altijd gevuld zijn met onderwerpen waarvan ik altijd benieuwd ben hoe ze gebracht gaan worden. Tot op heden worden de onderwerpen vanuit verschillende oogpunten gebracht, hetgeen mij erg aanspreekt.

Daantje Daniels legt uit over ‘Spoken Word’ en draagt een gedicht voor van Onias Landveld

De dag van armoede met ervaringsdeskundigen IrisZorg wordt geopend door Karin Damen en Daantje Daniels. Karin vertelt wat er op het programma staat. Vervolgens zoals gewoonlijk de opening met een gedicht voorgedragen door Daantje. Een gedicht van Onias Landveld

Armoede Daantje Daniels opent de dag met een gedicht van Onia Landveld

De opening van Daantje

Zoals altijd opent Daantje de dag met een gedicht. Het gedicht ‘Zichtbaar, onzichtbaar’ geschreven door Onias Landveld, is een mooie opening van de dag. Alvorens zij dit doet legt ze uit wat ‘Spoken Word’ inhoudt. Het gedicht dat ze gaat voordragen komt uit het boek van Babs Gons en heet ‘Hardop’. ‘Spoken Word’ is een manier van dichten waarbij je zelf niet veel hoeft te bedenken. Gedichten waarinj de woorden zijn zoals ze zijn. Waar je niets ‘achter” hoeft te zoeken. Goed uitgezocht met betrekking tot het thema van die dag.

Zichtbaar, onzichtbaar 

Hij lijkt op mij......
Tenminste qua huidskleur dan.
Bij onze ontmoeting voel ik het eelt op zijn hand.
Karakter van jaren, sporen van dagen,
vuil van de afgelopen zomermaanden.
Dakloosheid slaat kraters, op zijn ziel, hij ondergaat het gelaten.
Eén waarbij onze paraatheid wordt geleverd met mate.
De meting waarlangs hij wordt gelegd is met ongelijke maten,
verzwaarde gewichten net zo corrupt als zijn gewrichten.
Elke stap verraadt de gebrokenheid van zijn staat.
Het kapotte is niet zijn dakloosheid, het is zijn overheid.
Verdronken in bierblikken, hij kan niet zwemmen,
in een systeem ongeschikt voor levens die zijn versleten.
Liever zien zij hem niet, want dat betekent dat er iets niet klopt.
Dus hij blijft zichtbaar, onzichtbaar in de bosjes bij de Appie XL verstopt.
Hij lijkt op mij.....
Veel zijn het bewijs dat van hoe dichtbij dakloosheid kan zijn.
Eën onopgemerkte incasso, een verkeerde berekening,
Eén foute ruzie met je vriendin, wéér een gemeentelijke belasting.
In hun mis ik het bewijs van onze welvarendheid,
Ik zie wel de afname van onze menselijkheid.
Tilburg hoort aangenamer, warmer.
Deze kant mis ik in onze reclame....
We nemen afscheid, hij pakt zijn spullen en verdwijnt.
Eén mens loopt weg, hij lijkt nog steeds op mij.

Onias Landveld 2017

Presentatie over armoede van Diana Schoorl

Wat betreft armoede kan Diana uit eigen ervaring vertellen. Zij heeft immers ook in de schuldsanering gezeten. Eerst vertelt zij over armoede en hulpverlening in het verleden tot en met het heden. Doordat de stoelen opgesteld stonden zoals in een grote zaal voor een groot publiek, voelde het vreemd aan. Raar, omdat het voor een kleine groep was. Dit was echter snel opgelost. Diana vertelde dat ze zenuwachtig was maar daar is niets van gebleken. Ondanks haar zenuwen is de informatie op een boeiende manier gebracht en was het niet moeilijk om geconcentreerd te blijven. Daarnaast, zoals het wat mij betreft hoort, was het een interactieve ochtend. Heel mooi gedaan Diana.

Diana Schoorl met haar presentatie over armoede hulpverlening in verleden en heden
Diana Schoorl met haar presentatie over armoede hulpverlening in verleden en heden

Een cadeautje van Karin Damen

Het pauper paradijs

Cadeautje van Karin Damen

Voordat ik te vroeg vertrek, krijg ik meerdere cadeautjes van Karin. Ze deelt dwarsliggers uit. Dwarsliggers, boekjes die dwars liggen. Terwijl ze het mij geeft, zegt ze erbij: “Voor onze grootste dwarsligger.” Dus dat was cadeau nummer twee. Maar eigenlijk heb ik er drie. De laatste is dat ik er nog niet uitgezet ben. Want ik kan het begrijpen als ik soms een mopperkont lijk. Want wat ik ook zeg, ik heb er plezier in.

Het is soms zwaar want ik zie veel en zou willen dat ik er iets aan kon veranderen of bijdragen. Maar ik snap dat veranderingen langzaam komen. Het uiten van frustraties is niet heilzaam voor de mensen die het systeem, beleid en/of de omstandigheden ondergaan. Ik ben niet de ‘Windowdressing’ zoals beschreven in sociale vraagstukken. Ik werk vaak met en voor mensen van wie veel gezegd en gevonden wordt waar ik het niet altijd mee eens ben. Dan heb ik bewondering voor mezelf en de organisatie dat ik er tot op de dag van vandaag nog steeds ben.