Remco en Monique

Afscheid van Remco, zonnetje in mijn leven

Afscheid van Remco

De laatst keer

Dit is de laatste keer dat ik iets schrijf over Remco, mijn parkiet. Een fijne tijd hebben we gehad samen. Kooi en al het speelgoed is de deur uit. Geen parkiet meer. Remco is niet te vervangen. Misschien dat ik het met dit schrijven kan afsluiten. Want het lijkt alsof ik hem blijf missen. Met het opstaan, het douchen , met alles eigenlijk. Ik had nooit kunnen denken dat zijn afscheid zulke grote gevolgen zou hebben.

Hoe het ging

Remco had een kaal plekje. Niet heel groot, maar toch. Na een tijdje werd het plekje iets groter en dikker. En toen ging het snel. Het plekje werd steeds lelijker.

Lelijk plekje bij parkiet

Plekje groeit snel

Het plekje groeide in het weekend opeens nog sneller en werd lelijker.

In de facebook groep “kromsnavelvogels” heb ik de vraag nog gesteld: “Wat als ik het laat zitten?” Dit omdat Remco niet van ongevraagde polonaise aan zijn lijf houdt. Maar het moest weg. Net als een puist uitknijpen. Desnoods van te voren masseren

Misschien plump

Toen schrok ik. Wat kan er veel onder de veren verscholen zitten. Chirurgenmes, handschoen handdoeken,tisseus en een assistent. Gelukkig wilde iemand mij wel helpen, door hem vast te houden. Want Remco ging hier niet voor zitten. Na 45 minuten was ik erg moe van de operatie en de stress. Maar waarschijnlijk nog meer van de paniek en pijn waarin Remco wel moest verkeren. Ik stopte er mee.

Veel stress, viezigheid en leed

Veel viezigheid is er uit de bult gekomen. Maar ik wilde toch dat er een professional naar ging kijken. Er zijn dierenartsen,vogelartsen en vogelspecialisten. Van de laatste zijn er op dat moment in Nederland maar drie. Waarvan er één in in Utrecht, bij diergeneeskunde werkt. Dr. Yvonne van Zeeland

Corona quarantaine

Ik was al in quarantaine voordat de overheid er over begon. Voor het eerst in twee weken een goede reden om toch de deur uit te gaan. Dus ging ik samen met Remco de reis maken naar Utrecht.

Wachtend op de trein

Remco heeft al flink wat kilometers gereisd. Hij wekte niet de indruk zenuwachtig te zijn. Waarom zou hij ook? Hetgeen het voor mij niet makkelijker maakte. Want ik wist dat er iets ging gebeuren wat hij niet leuk zou vinden. Als was het alleen maar het onderzoek.

Samen op reis

Wordt dit afscheid
Lekker in het zonnetje, naar buiten kijken

Reizen is nooit een probleem geweest. Nu ik aan het mogelijke afscheid dacht, wist ik niet hoe ik nog “gezellig” moest gaan doen. Maar Remco vermaakte zich best en genoot van het zonnetje en het uitzicht in de trein.

In de metro

In de metro
Zou hij het voelen?

In de metro begon Remco al wat zenuwachtiger te worden. Hij kroop weg. Ik voelde me een beetje schuldig. Maar we gingen niet naar zomaar een arts. Dus zou het goedkomen, althans dat probeerde ik te denken.

Helaas heeft Remco de ingreep niet overleefd. Wat niet de verwachting was, maar het was net iets te veel voor hem. De arts heeft haar best gedaan. En goed uitgelegd wat Remco nou mankeerde.

Afscheid nemen

Afscheid, uitleg wat er gebeurde

Eerst werden we ontvangen door twee co- assistenten. Vervolgens het gesprek met de vogelspecialist. Ik mocht er niet bij zijn, maar het gezwel weg halen voor €200 was mjn keuze. Beter dan antibiotica en pijnstillers en hopen dat het weg zou gaan én niet terug komt. Ik wou hem dit besparen. Buiten heb ik zitten wachten. Toen ging de telefoon; of ik binnen wilde komen. Ik zag ze staan met z’n tweeën. Het was een soort van slecht nieuws gesprek. Maar dat bleek maar deels zo.

Complicaties

Ze waren andere dingen tegen gekomen. Er moest meer gebeuren. Een vleugel amputatie of antibiotica en pijnstillers en hopen….. Maar als ik zou kiezen voor de ingreep, kwam er €100 bij. Toch koos ik er voor om de gok te nemen. €300 voor een herstel, dat had ik er wel voor over. Tegelijkertijd dacht ik, “ik kan veel parkietjes kopen voor dat geld” of “wat als hij overlijdt tijdens de operatie”. En zo is het gegaan. Volgens de vogelspecialst had Remco het goed volgehouden, maar net aan het einde gaf hij op.

Afscheid van Remco

Afscheid nemen

Het is raar om afscheid te nemen. Ik ben geen voorstander van begraven en rituelen. Gelukkig mag je je huisdier schenken aan de wetenschap. Of ze zijn lichaam echt voor de wetenschap gaan gebruiken ga je nooit weten. Maar het geeft gewoon een goed gevoel.

Remco ging naar de Universiteit Utrecht, faculteit Diergeneeskunde en mijn eigen lichaam zal naar de universiteit van Maastricht gaan.

Vogelspecialist Yvonne van Zeeland en het afscheid

Ze hebben mij goed te woord gestaan. Ze namen de tijd. Uiteindeijk hoefde ik maar de helft van de prijs te betalen. Het maakte me eigenlijk niet zo veel uit. Al ben ik ze wel dankbaar, scheelde toch wel wat. De mensen uit de Facebookgroep “kromsnavelvogels” hebben me enorm gesteund. Er was zelfs iemand die mijn rekeningnummer wou hebben zodat ze geld kon storten. Daar ben ik niet op ingegaan. Maar het aanbod deed me wel goed. Hieronder nog een leuk herinnering ter afsluiting.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.